Actueel

Ook in Kampenhout

Kunstkring KAMART

In Kampenhout waren wij op 9, 10 en 11 november aanwezig met onze kunsttentoonstelling in de kleine pastorie.
Kunstwerken van onze leden waren te zien in een charmant gerestaureerd gebouw, de “kleine pastorie”, gelegen naast de kerk van Kampenhout. Hierna een detail van het interieur.

Wapenstilstand

Voor deze tentoonstelling hadden wij zelfs gedichten geschreven.

Wapenstilstand

Vooral te bewonderen: houtskool en andere meesterwerken van Ben Peeters.
U krijgt hierna een idee van wat er te zien en te lezen was van de artiesten die lid zijn van KamArt.

Wapenstilstand
Wapenstilstand
Wapenstilstand
Loopgraven WOI door Ben Peeters

De eerste Wereldoorlog ligt mij nauw aan het hart omdat mijn grootvader Nicolaas De Man hieraan ook deelnam.
Hij was in de nabijheid van Ieper het slachtoffer van mosterdgas en kreeg hiervoor als oorlogsinvalide “frontstrepen”, een voorrecht toegekend aan degenen die gedurende de eerste wereldoorlog in de vuurlijn hebben gestaan en die aldus hun leven hadden blootgesteld.
Hierdoor heeft mijn grootvader na de oorlog voorturend ongemakken ondervonden en moest dagelijks een specifieke behandeling ondergaan.
Van mijn dappere grootvader heb ik maar weinig foto’s kunnen bewaren. Deze is er één van hem met zijn echtgenote, mijn lieve grootmoeder.

Wapenstilstand
Diane Sergoynne en Nicolaas De Man
© Helene De Man 16-11-2018
Commentaar
Jacob Van Artevelde

Van Artevelde, genaamd de Wijze Man, was een diplomaat en groot volksredenaar en leek zo echt begaafd om de onafhankelijkheid van Vlaanderen te verwezenlijken. Hij was Gentenaar en in die periode was Gent aan de spits, een rijke en welvarende stad. De Gentse burgerij leefde van de lakenhandel en de wevers hadden absoluut de wol van Engeland nodig voor hun ambacht.

JACOB VAN ARTEVELDE
© J.-L.Huens-Historia Brussel

Met de Honderdjarige Oorlog en de Frans-Engelse spanning werd het onmogelijk nog handel te drijven met Engeland en dit veroorzaakte in Vlaanderen langzamerhand onrust, ontevredenheid, werkloosheid en een tekort aan levensmiddelen.

Het volk geraakte in opstand. Van Artevelde besloot met de Engelse koning, Eduard III, te onderhandelen en nodigde hem zelfs uit om in Gent te komen. Daar werd dan Eduard III als koning van Frankrijk gekroond want in ieder geval was deze van mening dat hij die rechten had op Frankrijk.

Stad Gent

Een ander probleem was ook dat er een belangrijk naijver bestond tussen drie grote Vlaamse steden: Gent, Brugge en Ieper. Inderdaad Van Artevelde had tot doel een Vlaamse republiek te bewerken door een stedenverbond. Dit ontketende inwendige verdeeldheid en broedermoord. Ondanks de geweldige overwinning van de Guldensporenslag bij Kortrijk en de merkwaardige diensten die Van Artevelde aan Vlaanderen, en meer in het bijzonder zijn stad Gent, verleende werd op een zekere avond van 1345 Van Artevelde, de Wijze Man, door Gentse wevers vermoord. Hoewel hij moedig en heerszuchtig te werk ging bleven zijn doelstellingen aldus onvervuld en geraakten gedeeltelijk in vergetelheid. Toch bestaat er van hem een standbeeld op de Vrijdagmarkt te Gent.

Vrijdagmarkt
© Helene De Man 25-09-2018
Commentaar
Informatiebord in Gouda de kleine Johannesstraat

Een van de mooiste “sprookjes voor grote mensen” is volgens mij
« De kleine Johannes », een boek geschreven in 1885 door een Hollandse schrijver en dichter, Frederik Van Eeden.

Van Eeden laat ons – aan de hand van zijn verschillende personages en de omstandigheden waarin zij verkeren - begrijpen wat leven en dood zijn, wat liefde en haat kunnen zijn, welke waarde vriendschap en trouw kunnen hebben, waarom de mensen onvermijdelijk gedreven zijn door nieuwsgierigheid en afgunst naar wetenschap en onderzoek en waarom ze deze altijd maar verder drijven, tot ze beseffen dat ze machten en middelen die zijzelf uitgevonden hebben niet meer kunnen beheersen.

Van Eeden schetst onzinnige en bespottelijke karikaturen die eigenlijk modellen zijn van hebberigheid, haat en nijd. Hierdoor kunnen we onze doelloze ondernemingen en onnuttige verwachtingen beter doorgronden en zo nodig verwerpen.

De kleine Johannes is de verpersoonlijking van ieder mens die zijn leven leidt en meestal ook ondergaat in elke fase: van ontdekking van de werkelijkheid tot ontluiking van geluk, liefde, kunst, eigendom, egoïsme, machtswellust, befaamdheid en in tegenstelling angst, ellende, armoede, tegenslag.

In volgend uittreksel geeft hij ons een wonderbare opvatting van godsdienst en gebed. Zodoende brengt hij ons tot groter eerbied voor de natuur en de merkwaardige verschijnselen die we dan met een beter inzicht kunnen op prijs stellen. Tot zekere mate leidt dit tot een soort pantheïsme.


In dit boek wordt de kleine Johannes begeleid door een Elf “Windekind” die hem belangrijke geheimen laat ontdekken. Zij vliegen alle twee in de lucht zoals vlinders...

Informatiebord in Gouda de kleine Johannesstraat

“ Zij vlogen voort, de grillig beschaduwde duinvlakte gleed onder hun blikken weg en breder en breder werd de lichtstreep. De groene kleur der duinen week, vaal zag de helm en vreemde, bleekblauwe planten groeiden er tussen. Nog een hoge heuvelreeks, een lang gestrekte, smalle zandstrook en dan de wijde ontzaglijke zee.

Blauw was het grote vlak, tot aan de kimme, maar onder de zon straalde een smalle strook in verblindend rode schittering.

Een lange, donzig witte schuimrand omzoomde het zeevlak, zoals hermelijn het blauw fluweel omzoomt.

En aan de kim scheidde lucht en water een fijne, wonderbare lijn. Een wonder scheen zij: recht en toch gebogen, scherp en toch onbestemd, zichtbaar en toch onnaspeurlijk. Zij was als de toon ener harp, die lang en dromend naklinkt, die schijnt weg te sterven en toch blijft.

Toen zette de kleine Johannes zich op de duinrand en staarde …, staarde in lang, roerloos zwijgen totdat het hem was, alsof hij ging sterven, alsof de grote, gouden deuren van het heelal zich statig ontsloten en zijn kleine ziel het eerste licht der oneindigheid tegenzweefde.

En totdat de tranen, die in zijn wijd geopende ogen welden, de schone zon omfloersten en de pracht van hemel en aarde deden wegdeinzen in een duistere, trillende schemering...

“Zo met gij bidden!” zeide toen Windekind.

Citaat uit de kleine Johannes

Citaat uit “De kleine Joghannes”, F. Van Eeden,
Schooluitgave door J. Honders, 1962, blz. 52.

© Helene De Man 14-08-2018
Commentaar
Expo Petrus De Man 2018
Expo Petrus De Man 2018
Expo Petrus De Man 2018
Expo Petrus De Man 2018
Expo Petrus De Man 2018
Expo Petrus De Man 2018
Expo Petrus De Man 2018
Expo Petrus De Man 2018
Expo Petrus De Man 2018

Begin van de maand Juni 2018 had ik de gelegenheid een overzichtstentoonstelling op touw te zetten i.v.m. kunstwerken van mijn vader Petrus (Petrus) De Man.

Dit heeft plaatsgevonden in de lokalen genaamd “d’Oude School » in de Damstraat te Weerde, een dorp waar mijn papa het grootste gedeelte van zijn leven doorbracht.

Vrienden en kennissen waren uitgenodigd om kunstwerken van Petrus te bewonderen en eventueel te kopen, zowel olieverf als aquarellen, pastels, tekeningen en kunstfotografie.

Bezoekers konden eveneens gedichten lezen die door Petrus in het Nederlands en in het Frans waren geschreven.

Iedereen noteerde zijn liefde voor de natuur alsook genegenheid en toewijding aan zijn regio: het platteland in Vlaams Brabant met schilderachtige dorpszichten van Zemst, Weerde, Elewijt, Laar en Eppegem.

Ik wil hier graag de mensen bedanken die mij hebben geholpen of aangemoedigd, en meer in het bijzonder de Heer Koen Vandermeiren, schepen van cultuur van de gemeente Zemst, de Heer Marc Mertens, verantwoordelijk voor de lokalen « d’Oude School », de Heer Peter Livens, verantwoordelijk voor de kunstkring « ‘t Steen », de Heer en Mevrouw Roger Janssens, vriendelijke eigenaars van de “Manege Verbrande Brug”, de vermaarde advocate Chantal Juliens, de aangename aanwezigheid van sympathieke leraar Leo Troyens, zijn echtgenote en zijn dochter Els Troyens, gerenommeerd logopediste, het personneel van bpost Zaventem en in het bijzondere Mevrouw Bianca Gotemans, de bereidwillige hulp van de mensen van de krant « De Zemstenaar » in het bijzonder Jean Andries en Marijke Pots, de aangename contacten met de mensen van de « Werkliedendienst » Houtemsestraat in Eppegem en meer in het bijzonder Yentl Matté, alsmede alle bezoekers gekomen uit Zemst, Weerde en Eppegem, ook mijn dierbare buren van Kampenhout Duistbos, en ook de vrienden gekomen uit Brussel en nog verder.

Ik wens vooral met genegenheid en liefde mijn echtgenoot Guy Luyckx en mijn zoon Patrick Luyckx te bedanken voor de uitzonderlijke inspanningen, en ook mijn sympathieke schoonbroer, André Luyckx, mijn schoonzus, Maguy Van Lier, en mijn trouwe vriendin, Thérèse Winand.

© Helene De Man 17-07-2018
Commentaar
Nougat et Tara avec Tania
Nougat et Tara avec Tania

Opgelucht zijn wij …

Nu kunnen we eindelijk weer dromen van een wolkenloze hemel

En de heropleving van het wemelend vlakkeland

Daar zien we alvast slanke gestalten

En nieuwe jonge takken die zich dapper naar omhoog strekken

Lichtgroen gewas jonge blaadjes

Met Pasen zijn alle wegen bossen en weilanden klaar voor nieuw leven

Langs wegeltjes en kreupelhout

Ongeduldig en vreugdevol zijn duizenden insecten volop werkzaam

Er is gefluister en gezoem

Men ontdekt hoogwaardige aangename geuren

Langs alle kanten met fantastische kleuren

Voel ik een voorname kracht

Het gezang van het diep verborgen hart van de natuur

En dicht bij het natuurgebied

Strekt zich een levendig landschap uit

Ik voel me doordrongen door

Een intens levensgenot

© Helene De Man 01-04-2018
Commentaar
Koen Wauters Clouseau
Koen Wauters Clouseau

CLOUSEAU – Einde jaren 80 ... Een zomeravond...

Er was een party in Tervuren en opeens veranderde de wereld voor mij.

Tussen "Lady in red", "Take my breath away" en Born to be alive" hoorde ik opeens een fantastisch warm geluid, een niet te evenaren ritme, een uitzonderlijke stem, iets wat me meteen volledig levend en vreugdevol deed voelen.

Echt waar: dat liedje zette me in lichter laaie.

Verbluft vroeg ik een referentie aan de disc jockey.

Moeilijk iets te horen in dat lawaai...

Dus kreeg ik een kaartje met de woorden "Clouseau" en "Dansen".

Niet te vergeten: eeuwen geleden toen ik nog jong was en vol illusies...

"Dansen" was dan opeens het lied dat me razend maakte maar wel van plezier en energie.

Levensvreugde. Onvergetelijk.

En dan nog uitzonderlijk romantisch die zanger, met levendige eenvoudige bewoordingen zoals bv. met "Daar gaat ze". Om te dromen.

En nu nog, zoveel jaren later, is Koen Wauters nog altijd actief met een merkwaardige carrière waarbij hij eveneens televisiepresentator en jurylid is geweest. En tevens ook acteur.

En racen als voorname hobby: Parijs-Dakar, waarvan tien volledig uitgereden, Belcar competitie en Belgisch GT-kampioenschap op het circuit van Spa-Francorchamp.

Een fantastisch iemand.

Dankbaar dacht ik zopas dat naast Wil Tura en Johan Verminnen, en nu Sela Sue en vele anderen, Koen Wauters "de" Nederlandstalige variëteit tot haar recht laat komen.

Proficiat Clouseau, jij draagt hierdoor de Vlaamse taal en cultuur hoog in het vaandel.

En tevens voor ons grootste plezier.

Zoals ergens al gelezen: "een ode aan de dansvloer en aan de passie". Zo hoort het !

© Helene De Man 05-02-2018
Commentaar
Petrus De Man

Dit jaar is het al tien jaar geleden
dat mijn vader, de Heer Petrus DE MAN,
overleden is.
Kunstchilder en -fotograaf
leefde hij bijna al zijn leven in deelgemeente Weerde

Vestige d'ancien moulin à eau par Petrus De Man

Ik dacht dan ook aangewezen om dit jaar een overzichtstentoonstelling te houden met een groot deel van zijn schilderijen, aquarellen en kunstfoto’s.

Dit zal gebeuren te Weerde (Zemst) in d’OUDE SCHOOL, Damstraat 49,
1982 Weerde-Zemst
Vernissage op 7 juni 2018 om 18 uur
Iedereen hartelijk welkom

Door de week zijn de openingsuren :
18 tot 21 uur – zaterdag en zondag vanaf 11 uur tot 21 uur
Laatste dag maandag 11 juni van 18 tot 21 uur.

Aquarelle Eglise de Weerde
© Helene De Man 16-01-2018
Commentaar
Utrechr 1959
Furne la tour saint Nicolas

Onze mooie Nederlandse taal
Hierna vindt u een gedichtje waarin ik trachtte te vertellen hoe en waarom ik de Nederlandse taal zo graag lees en schrijf. Waarom ik het Nederlands (of Vlaams) zo graag met de mensen spreek.
Het is omdat ik eerst en vooral van Vlaamse oorsprong ben, omdat ik zoveel te danken heb aan de cultuur van Vlaanderen en van Nederland, omdat ik al zoveel jaren in het Vlaamse gedeelte van België woonachtig ben.

Onze mooie Nederlandse taal...
Hoe vaak heb ik dat nu wel gezegd
En gedacht en gevoeld
De taal van mijn voorouders van het vlakke land
Van de harde werkers zwijgzaam en volhardend

Op de lagere school waren er al lessen in het Nederlands
Mijn lieve grootvader was dan blij te helpen
Ik zag hoe trots hij was
Ik kon voelen dat er tussen hem en ikzelf
Een sterke band aldus bestond
Dierbare herinneringen...

Toen ik later naar Nederland verhuisde
Kon ik een nieuw boeiend leven beginnen
Vrijheid vriendschap ware natuur openlucht
De taal moest ik dan weer moeizaam onder de knie krijgen
Die mooie Nederlandse taal
Spannende herinneringen...

Veel later kwam ik in de witloofgemeente een huis zoeken
Daar vond ik rust en genegenheid op het platteland
Door donkere bossen en op aangename wandelpaden
Had ik gevonden wat ik zocht
En bouwde daar mijn nest voor goed

Ik was terug in de wereld van mijn voorouders
Weer kon ik luisteren naar mensen die ...
Onze mooie Nederlandse taal spraken
Het verleden en het heden zo voornaam
Heerlijke gewaarwording...

Nu kan ik er wel aan toevoegen dat ik blij was te horen dat het Nederlands in de wereld nog veel gesproken wordt en wel door 24 miljoen mensen! Het Nederlands is de 8ste taal in de wereld! Dit blijkt uit opzoekingen van een prominent Vlaamse professor, Johan de Caluwe, professor Nederlandse taalkunde aan de UGent. Toonaangevend in de taalproblematiek in ons land, meer in het bijzonder over de rol van wat men noemt Belgisch-Nederlands, geeft hij wel toe dat het Nederlands in de komende jaren sommige veranderingen zal ondergaan. Nochtans wordt deze taal nog niet met uitsterven bedreigd.
De jonge mensen in Nederland en Vlaams-België zullen de taal aan hun kinderen wel doorgeven, aldus de Caluwe, doch met onvermijdelijke aanpassingen. Onder invloed van het Duits, het Frans en vooral het Engels zal de Nederlandse taal geleidelijk aan enkele andere woorden en uitdrukkingen overnemen.
Men kan dus de toekomst optimistisch tegemoet zien.
Helene De Man

© Helene De Man 26-11-2017
Commentaar
Peintre Flamand
Helene Petit Ours
Harry Covers
Chat Ami de l’écrivain

Als je spreekt over poëzie krijg je eigenaardige reacties: mensen denken veelal dat poëzie niet nuttig is, dat ze bestaat uit dromen, dat ze kinderachtig is, dat de manier van schrijven vervelend is of onbegrijpelijk, kortom dat poëzie "zoiets" is voor intellectuelen die niets anders te doen hebben...

Poëzie spruit voort uit de orale traditie van onze voorvaders. Aanvankelijk was lezen en schrijven voor velen moeilijk te bedenken: de mensen leefden vroeger onder de indruk van natuurverschijnselen. Er ontstonden dan wel ongeschreven mythische verhalen.

Heldendaden en wonderbare feiten werden aldus onthouden. De gesproken tekst werd aan verdere generaties eenvoudig mondeling doorgegeven. Lange epische gedichten werden verder mooier gemaakt, bijgewerkt of lichtjes veranderd.

Daar het geheugen geholpen wordt door rijmen en ritmes vindt men hier een belangrijk kenmerk van dichtkunst. Inderdaad, epiek en sprookjes zijn denkbeeldige aspecten van onze gedachte.

Natuurlijk geven gedichten ook vaak aanleiding tot liedjes en chansons en dit alles kan tegenwoordig nog dagelijks op radio, tv, u-tube... gehoord worden.

Het is dan duidelijk dat gedichten levendig en hardop lezen een van de belangrijkste taken van een woordkunstenaar kan zijn. Deze kan dan over zijn teksten en symbolen rechtstreeks uitleg geven en aldus komt poëzie nader bij ons allen.

Zij het schriftelijk of mondeling zij het in onze living of elders is poëzie schrijven, laten lezen, hardop lezen of zingen een fantastische uitdaging voor een dichter.

© Helene De Man 22-11-2017
Commentaar
Argentière 2014
Brumes Mystérieuses

Toen ik klein was hoorde ik soms spreken over de "Gulfstream". In die tijd was er bijna geen sprake van luchtverontreiniging. In de jaren 50 zag het leven er mooi uit en de mensen waren meestal zorgeloos na het einde van de tweede wereldoorlog. Iedereen dacht dat vrede en vreugde voor altijd zouden bestaan.

Daarna in de jaren 70 ontstond er een gerucht over de nadelen van industrialisatie door het feit dat iedereen volop wou genieten van eerder materialistische aspecten van modern leven. Iedereen wilde zijn eigen wagen hebben, zijn huis, zijn televisie, en dit alles gaf aanleiding tot de consumptiemaatschappij en bevorderde de economische groei.

Zo ontstond geleidelijk aan luchtverontreiniging, vervuiling van water en landbouwgrond, en hierdoor kwamen er nieuwe ziektes aan bod. Men sprak veelal van "acid rains" die de natuur in het gedrang brachten. Later pas was er sprake van algemene pollutie en klimaatveranderingen.

De mensen gebruikten veel en zelfs te veel petroleumproducten. Men deed dan meer een beroep op nucleaire energie (kerncentrales en de hiermee gepaarde risico’s). Dit alles was het gevolg van de vermindering van traditionele fossiele energiebronnen zoals steenkool die vroeger ruim en gemakkelijk beschikbaar waren en nu steeds meer productiekosten veroorzaakten.

Alvorens men het jaar tweeduizend bereikte wist men zeker dat de wereldreserves (voeding, energie, drinkbaar water) beperkt werden.

Nu heerste het egoîstische idee dat men zolang men leefde moest genieten van wat men had. Pollutie, verontreiniging, chemische producten en agroalimentaire industrie kon men over het hoofd zien zolang men niet zelf hiervan moest lijden. De mensen zoals altijd eerder zelfzuchtig hadden een filosofie die neerkomt op het zeggen: vervuiling en vergiftiging kan men wel aannemen zolang dit niet gebeurt in onze tuin maar een beetje verder of ergens anders in de wereld, natuurbeschadiging en -vervuiling is wel spijtig maar niet zo erg als het pas later effecten zal hebben: de zogenaamde slogan "not in my backyard, not during my term of office" - niet in mijn achtertuin, niet tijdens mijn ambtsperiode.

Nu zijn we zover dat er nooit een echt akkoord kon bereikt worden over de limieten en quota’s van dit alles tussen de verschillende landen in de wereld, tussen industrieën en financiêle groepen.

Dit leidt ons dus tot onze grootste zorg: "klimaatverandering" die nu alles in de war brengt: verwarming van temperaturen, smelten van zee en oceaan, en eindelijk de langzame verdwijning van de Noordpool. De gevolgen zijn de wisselende uiterste strenge temperaturen, dus tussen erg koude en dan weer uiterst warme periodes, allerlei verschrikkelijke tyfonen en cyclonen, algemene stijging van de zeespiegel.

Oudere mensen zullen hun wagen niet graag opgeven om te voet of met de trein te gaan en jongere mensen willen zo snel mogelijk leren sturen met hun nieuw autootje. Zolang dit niet gebeurt tijdens mijn eigen leven ... Egocentrisch ... maar voor hoelang nog?

© Helene De Man 10-11-2017
Commentaar
Cochem
Lorelei
Moselle

Rijn-Moezel herinneringen

Ik heb onlangs de gelegenheid gehad om even in de streek Rijn-Moezel te reizen.
In de herfst is dit een zeer aangename ontdekking.
Er heerst een indrukwekkende sfeer: najaarsmijmeringen, overal wijngaarden, kennismaking met de majesteit van de Rijn, Trier en de Porta Nigra, Koblenz met Deutsches Eck, Loreley… allemaal voorname gewaarwordingen.

Zie ook het gedicht van Paul Van Ostaijen
Zelfmoord des Zeemans

De zeeman
hij hoort de stem der Loreley
Hij ziet op zijn horloge
En springt het water in
(Bezette stad - Nagelaten gedichten)

© Helene De Man 02-10-2017
Commentaar
Image Blog

Het is hoogtij het uur is nabij
Zon zee zoele zomerwind
Hoor het zacht-zoemen van blonde bijen
Zie de vreugdevolle glimlach van een kind
Riek de rijke geur van wilde veldbloemen
’s Levens beste giften liggen altijd voor de hand

Geniet even geniet zoveel mogelijk
Geniet van alles wat je langs je weg ontmoet
Tijd loopt snel voorbij het is hoogtij

’s Levens mooiste melodieën fladderen en dansen
Als golven van de zee of windvlagen in de hoge hemel
Onbekende symfonieën weergalmen in de verte

Zie het uur is nabij
Je komende maanden en jaren staan daar op een rij
Verlies geen ogenblik
Je kansen zijn veelvuldig je geluk is vluchtig
Wees aandachtig en grijp snel naar onverwachte kansen

Met elegante fijne vingers
Met licht wapperende vleugels
Speelt het noodlot met je bestaan
Doe toch je best om enkele muzieknoten van je eigen
In het concert der eeuwigheid te schikken

Weldra zal het klokkenspel gereed zijn
En de vraag is nu
Klinkt het juist voor jou of ook voor anderen
Aldus wordt de vraag gesteld
Want het uur is nabij
Het is hoogtij

© Helene De Man 03-10-2017
Commentaar
Image Blog

Op een zonnige dag in mei zag ik haar grazen in de wei
Maaike, een prachtig Brabants paard,
een topmodel van kop tot staart -
Toen was ze nog in staat van gratie
maar door kunstmatige inseminatie
baarde zij Mina, een dartel veulen,
dat huppelt van Edegem tot in Keulen -
Als vader Mustang haar niet komt erkennen
zal ik haar, als voogd, verwennen,
en haar in de wei bezoeken
met wortelen en koffiekoeken...

PS
Het lot heeft Maaike niet gegeven dat haar dochter lang zou leven -
Aan sommige sterren glanst een traan - Mina is daar voorbij gegaan...
niet naar Keulen maar op reis naar het veulenparadijs -

Jef Vetters Edegem
Commentaar
Image Blog

Karel Van De Woestijne een van de belangrijkste leden van de beweging « Van-Nu-en-Straks ». schrijft verfijnde symbolische gedichten. Zeer gevoelig dichter die erin slaagt de innerlijke ziel te weergeven.
Een van zijn belangrijkste gedichten volgt hier.

o Gij, die kommrend sterven moest, en Váder waart,
en míj liet leven, en me teder léerde leven
met uw zacht spreken, en uw strelend handen-beven,
en, toen ge stierft, wat late zon op uwe baard;
ik, die thans ben als een die in de avond vaart,
en moe de riemen rusten laat, alleen gedreven
door zoele zomer-winden in de lage reven,
en die soms avond-zoete water-bloemen gaêrt,
en zingt soms, onverschillig; en zijn zangen glijden
wijd-suizend over ’t matte water, en de weiden
zijn luistrend, als naar eigen adem, naar zijn lied...
Zó vaart mij leve' in vrede en waan van dóod begeren
tot, wijlend in de spiegel-rust van dieper meren,
neigend, naar mijn aangezicht uw aangezichte ziet.

Het vaderhuis 1878 - 1932
Commentaar
Image Blog

Men zou niet moeten denken dat literatuur en meer in het bijzonder dichtkunst van minder belang wordt voor senioren.

Integendeel.
Op mijn leeftijd (ik ben sedert lange tijd gepensioneerd) had ik toch onverwachts einde 2015 de eer verkozen te worden tot dorpsdichter van Kampenhout.

De grootste fans van poëzie vind je in Edegem
Maar wat je nog meer zal verbazen is dat in Edegem, charmant stadje in de Provincie Antwerpen, onlangs mijn vriend, Jef Vetters, een van de laureaten werd van de wedstrijd “Wat als de muren konden spreken?” een wedstrijd op touw gezet door de gemeente Edegem en die een groot succes vergaarde.

Lees maar verder:
Wat als de muren konden spreken ? Vijf Edegemse senioren gaven hen een stem. Op vijf plaatsen vind je hun verhalen terug. Met een vleugje humor en nostalgie spreken ze je toe.
(volgen de vijf namen)

En hier is het gedicht van de geachte heer en beste vriend Jef Vetters:

"Als groene long tussen de steden
is Edegem het hof van Eden.
Naast een kasteel en mooie parken
troont Sint Antonius met zijn varken.
Grijp je bij de lotto steeds naast het lot
verhoog dan uw kans met een kaars in de grot.
Ben je atheïst of katholiek?
Wees welkom in de basiliek!
Misschien verdien je daar een reis
naar het rijstpapparadijs."

Foto van Jef Vetters
Commentaar

Het zee-geruis
Het zee-geruis zal ik nog dan gedenken
als diep in zand mijn hoorloos oor vergaat,
als lichten mild mijn ogen niet meer drenken,
als zonder woon mijn ijle wezen staat.

Naar’t zee-geruis zal ik nog dan verlangen
als naar het liefst wat mij de wereld dee,
Zij zingt den kroonzang aller wereld-zangen,
de op zandig veld neerdonderende zee.

Verheugt u toch, gij die dit rijmken lezen
en nog in gloed der zonne wandelen meugt
de stranden langs, - wen mijn verstorven wezen
reeds lang ontbeert wat’t zozeer heeft verheugd.

Zegent dan uwe zinne’ en uwen dag !
Ik die dit schreef ging met een hart vol wonden,
handen vol euvel, oren vol geklag,
En heb het leven toch zo schoon gevonden.

Frederik Van Eeden 1860 - 1932
Commentaar

Het leven is een krijgsbanier,
Door goede en kwade dagen,
Gescheurd, gevlekt, ontvallen schier,
Koelmoedig voorwaarts dragen.
Men tuimelt wel, en wonden krijgt
Men dikwijls, dichte en diepe …
't En vlucht geen weerbaar man,
die wijkt, of hem de dood beliepe !
Het leven is … geen vrede alhier,
Geen wapenstilstand vragen;
Het leven is de Kruisbanier
Tot in Gods handen dragen".

Guido Gezelle 1830 - 1899
Commentaar
Image Blog

Er moeten witte hoeven achter de zoom staan
Van de blauwe velden langs de maan
's avonds laat hoort gij aan de verre steenwegen
paardehoeven;
dan hoort gij alles stille waan.
Van verre maanfonteinen zijpelt plots water
- gij hoort plots het zijpelen van avondlijk water -
de paarden drinken haastig
en hinniken
dan hoort men weer hun draven stalwaarts.

Paul Van Ostayen 1896 - 1928
Commentaar